Gino, il nostro dialetto e i detti degli antichi. Buona lettura

0
284

Iàoscê i serratòurê tèn’n i chiò pcć’nònn ca c’na fàescê attènziaònê i piòrdê
I nz’rràgghiê dapprèim tnèvn na sòrt d’chiò ca ptàev ièss màscklèinê o f’mnèinê (cu bòuchê o cu spndraònê)
E na chiò d’chìddê nall’à pŕdèivê mòo.
I tiòmb vònn cangiàet iàoscê tutt’i càos ca fàscên na màlên e mbrèim vèn’n scêttàet, i viòcchiê ďscèvn iàoscê la vènd iè chiaènê, cró ià’vèit’à scì acchiànnê.
I fèmmn dapprèim scèvn au parr’cchièir a la fèstê a la fèstê, iàoscê oggnè s’màen s’fàscên capìddê, iògnê e pèitê.
U’gràssê ava’rrvàet ind’à la càepê.
U’marèit a guadagnàllê cu c’cchiarèinê i sòldê e la m’gghiàerê a strùscêl c’là c’cchiàerê.
Oromò ava’scì accssì, iàoscê s’pòrtn chiù sòldê ind’à la spciarì ca naòn ind’à la v’cciarì………
Mè scusàtm c’v’só’ffàttê na càepê d’chiàcchiêr ieàer giúst p’dèiscê na càosê.
Na bàon’à ďmènêch’à tutt’ì VTŔTTĖIS.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here